Zaterdag 23 augustus 2014 Murgab

Wisselend geslapen, het vorige bed was beter. Inpakken en gereedmaken voor de laatste volle dag hier in Tadzjikistan. Ontbijt in Ayperi met gebakken eieren, brood en thee. We vertrekken tegen half tien naar Kara Kul. De weg leidt over Ak Baital Pass. Vertaald betekent dat Wit Paard. De legende luidt dat er een karavaan over de pas op weg was en dat het witte paard bovenaan bezweek. Sindsdien wordt de pas Ak Baital genoemd, als eerbetoon aan het witte paard. Buiten Murgab zijn de bergen mineraal van kleur, in lagen. Mooi gesteente. Er loopt een hem langs dit deel van de Pamir Highway dat de neutrale zone met China markeert. Dat gebied kan wel 20 kilometer breed zijn. Eigenlijk vormen de bergen een natuurlijke barrière. Er zitten hier en daar gaten in het hek, soms staat er zelfs een hek open. Heel waterproof lijkt het ons niet. Aan de Chinese zijde het Sary Kol massief met erg mooie besneeuwde bergtoppen. We hebben weer mazzel met het weer. Boven op de pas komen we vier Britten tegen die met een Skoda 1.3 vanuit Londen onderweg zijn naar Mongolië. Ze zijn vertrokken op 20 juli en denken nog een dag of 15 nodig te hebben. De man vertelt dat de auto regelmatig overhit raakt en dat Ak Baital iets teveel van het goede was. Gelukkig leidt de weg vanaf hier tot Kara Kul alleen naar beneden. Wij nemen foto's op het hoogste punt en veel meer punten met fraai uitzicht. Dalend naar Kara Kol stoppen we om een lifter mee te nemen die naar het dorp wil. De slome duikelaar stapt in en zegt geen woord onderweg. Vlak voor Kara Kol mooie uitzichten over het meer en de hoge bergen er achter. Er hangt een wolk boven het meer die het meer zelf bijna raakt, zo hoog zijn we. Fotostops. Vlak voor het begin van het meer komt er een zijweg uit een dal op de Pamir Highway uit. Dat is de weg vanuit het Bartangdal, of juist naar het Bartangdal. Het is maar hoe je het ziet. Jevkjt die weg met de auto rijden maar hij is heel slecht. Wij lachen naar elkaar en zeggen: "dat doen we de volgende keer!". In het dorp stoppen we voor homestay Sadat. Daar zien we een heel bekende fiets staan. Het is de UK-fietser Kim die een hongerdipje had en hier asn de lunch en thee zit. Warme begroeting, alsof we goede bekenden zijn. Het gaat goed met hem, het plan is vandaag naar de Kirgizische grens te fietsen en daar ergens te kamperen. Samen eten, theedrinken. Wij beloven dat we als we weer thuis zijn dinsdag een goed glas rode wijn te drinken en aan hem te denken. Hij mist goede wijn en kaas. Een stukje Blue Stilton of Shropshire. Voor Jan hoeft de kaas niet, maar Gerrie kijkt er ook erg naar uit. We komen op lekker eten omdat de lunch hier goed is. Er zijn manty's, dumplings net als gisteren, maar nu me aardappel als variant. Goede tweede plaats wat ons betreft. Dan stapt de UK-fietser weer op de pedalen om richting grens te fietsen. Misschien rijden we hem morgen weer voorbij. Wij wandelen langs het meer en door het dorp. Het dorp is niet bijzonder attractief te noemen. Stoffige weggetjes, blokkerige betonnen huizen die wit zijn geschilderd. Voor de Pamir is het een bedt groot dorp dat aan Murgab doet denken. Als het waait kan het heel zanderig dijn. We zien in de verte kleine zandtornado's langs de oever van het meer. Het meer zelf en de uitzichten zijn prachtig. Veel mosbegroeiing langs het meer en ook veel zout, want het meer is zelf zout. Mooie bloeiende rotsplantjes die daar waarschijnlijk goed tegen kunnen. Veel schroot en conservenblikken die rondslingeren en ook flink wat scherven van kapotte bierflessen. Geen boten op het water, maar er zou deze zomer wel een regatta zijn op dit tweede hoogste zoutmeer ter wereld. Niet veel bedrijvigheid in het dorp. We lopen terug via de andere kant en schrijven bij. Ook hier, en dit is waarschijnlijk een van onze laatste posts. Morgen verlaten we het land en dat betekent dat de Megafon simkaart in mijn telefoonkaart niet meer zal werken en we weer afhankelijk zijn van WiFi. Dat wordt pas als we in Osh zijn denken we. Daar komen we maandagmiddag aan. Het restant op de simkaart ga ik straks eens fijn op bellen naar huis ;-). Mocht het hier dus stil worden na vandaag: dit blog wordt dan thuis weer bijgewerkt met meer tekst en ook foto's en filmpjes. Dank voor het lezen zover, jullie geduld met alle spellingsfouten die er ongetwijfeld in staan, het valt niet mee om hele einden tekst op een klein telefoontoetsenbord te typen. Waarschijnlijk tot in Nederland!