Vrijdag 15 augustus 2014: Khorog - Ishkashim

De gastheer verzorgt het ontbijt vanmorgen. Dat is hier zeer uitzonderlijk, wij hebben het in ieder geval nog niet meegemaakt. Drie gebakken eieren, jam, brood. Sloten groene thee. Was prima. De gastvrouw spreekt goed Engels en heeft een mooie carrière gehad. Ooit begonnen als docent (waarmee je hier matig verdient en rond kan komen, áls je je salaris al krijgt) uiteindelijk in dienst gekomen van de Aga Khan Foundation en daar opgeklommen tot vice-president van de divisie. Ze vertelt met trots over haar prestaties en het goede werk dat de stichting in de regio verricht. Drie jaar geleden moest ze stoppen met werken. Ze kreeg acute artrose en kon niet meer lopen of bewegen. Ze moest verzorgd worden door haar familie. Reguliere geneesmiddelen die hier in Tadzjikistan voorhanden waren hielpen niet en er was ook geen aanvullende hulp beschikbaar in het land. Uiteindelijk is ze met hulp van vrienden en familie naar Urumqi (China) gegaan waar ze twee weken opgenomen werd in het ziekenhuis. In die tijd bleef haar schoonzus bij haar om voor haar te zorgen. De artsen schreven injecties voor die helpen, haar handen zijn misvormd maar ze loopt wel weer. De behandeling is echter erg duur. Eens per kwartaal vier injecties in de maand die $450,- per stuk kosten. Twee maal per jaar voor check-up naar China. Dat wordt met financiële steun van familie en vrienden moeizaam gerealiseerd. Eigenlijk zou ze in juni geweest moeten zijn maar dat wordt nu september. De familie is ondanks de zorgen ondernemend en vrolijk. We hebben leuk contact gehad in zo'n korte tijd. De broer van de gastheer verzorgt dus chauffeursdiensten in Tajikistan en daarbuiten. Mocht je geïnteresseerd zijn: Safar Drivers Association. 68 Jomi Str. Khorog GBAO. Wij gaan de familie onthouden voor een volgende reis. Om 09:15 komt Nurali goedgemutst maar niet gedoucht aanrijden. Het water in zijn gasthuis was op. Wij hebben het er zowel gisteravond als vanmorgen van genomen en zijn helemaal fris en schoon. We rijden naar de botanische tuin die boven Khorog ligt. Het is de op één na hoogste botanische tuin ter wereld. We worden via de achteringang baar binnen gelaten. Niemand bij het loket, dus gratis. De organisatie van de tuin is typisch voor deze regio. De hoofdpaden zien er redelijk onderhouden uit, er zijn ook mensen aan het werk. Maar er mist structuur in de tuin en zodra je je op de zijpaden begeeft zien die er verwaarloosd uit. Behoorlijk wat achterstallig onderhoud, verweerde bordjes met nauwelijks leesbare namen van bomen en planten. We hebben neef Ab node gemist. Die had er wel raad mee geweten. Aan het eind van de tuin, of eigenlijk: de hoofdingang, staan twee soldaten te lummelen bij een schitterend uitzicht over Khorog. We maken een praatje, schieten wat foto's. Cola halen in de supermarkt want vanaf hier worden de mogelijkheden om inkopen te doen beperkt. Nurali wil nog even geld wisselen en water inkopen. Duurt lang. We vervolgen onze weg naar Garm Chasma, een Zoutwaterbron van 60 graden. Lijkt wat op een kleine versie van Pamukkale. Bij het checkpoint komen we een groep Poolse motorrijders tegen die hier vanuit Polen heen gereisd zijn. Ze zijn op weg naar Dushanbe en hebben de Pamir gedaan. Dan voert de weg linksaf naar Garm Chasma. De heetwaterbaden liggen bij een oud Russisch sanatorium. De "kantine" is lekker steriel betegeld en er hangen groene gordijntjes. Strakke metalen tafels en stoelen. In het midden van de ruimte staan twee enorme boxen waar keiharde muziek uit komt. Opstellen in een lange rij tot het buffet open gaat. Er is keuze uit soep, aardappels, aardappelpuree, een soort bulghur en rijst; een soort gehaktbal, gevulde paprika en een kippenpoot. En er is salade. Doe ons maar gewoon rijst en paprika. De rijst is koud. Het is eten en wegwezen hier. Iedereen werkt een bord leeg, staat op en brengt zijn dienblad weg. Het is wel druk.

In het zoutwaterbad blijkt het net vrouwenuur te zijn. Ik loop de Tadzjiekse vrouwen gewoon achterna. Iedereen kleedt zich uit bij een komvormig buitenbad en gaat het water in. Allemaal blote Tadzjiekse vrouwen en een westerse vrouw, ikzelf. Veel aanspraak, vrouwen die ook Engels spreken en het water is heerlijk. Het voelt door het zout (soda?) wat zeepachtig en zacht aan. Het is niet doorzichtig. Vrouwen wassen hun haren, scrubben en maskeren uitgebreid. Het is een vrolijke boel. Iedereen kletst en onder die hoofddoeken kwamen erg mooie lange haren tevoorschijn. Aangename ervaring, een mooi kijkje achter de schermen in de vrouwenwereld hier. En weer helemaal schoon! Er zijn nog een paar bronnen op de route. Die gaan we proberen aan te doen. Door naar Ishkashim. Als we bij de monding van de Wakhanvallei aankomen zijn we toch weer enorm onder de indruk van zoveel schoonheid. Het is prachtig. Hoog besneeuwde bergtoppen in Afghanistan, een enorm brede monding van de rivier en overal groene vegetatie. Grazend vee in de weiden en in de verte de Hindu Kush. Echt heel indrukwekkend. We komen fietsers en motoren tegen op weg naar Ishkashim. Daar aankomen komen we terecht in Hanis Guesthouse. Het is een backpackers gasthuis waar dus veel reizigers komen. Even omschakelen om veel mensen te zien. Het wordt naarmate de avond vordert steeds drukker en uiteindelijk zitten we met een gemêleerd gezelschap dat uit ongeveer 25 personen bestaat aan tafel. Onze slaapkamer betitelen we als celblok 2. Een betonnen ruimte met twee krakkemikkige bedden, een tafel en een stoel. Het bed heeft een doorgezakte spiraal en kraakt bij iedere beweging. Gezellig peertje aan het plafond en een vrolijke poster aan de muur. Home sweet home voor vandaag. We doen een wasje en socialisen met Chris en Jorik, die vanuit Nederland met een Renault Clio 1.2 al 23.000 kilometer hebben afgelegd door 21 landen. Studenten aan de UU. Gezellig gekletst en erg gelachen. Zij trekken sinds twee dagen op met Clemens, een 76 jarige Duitser die alleen door Centraal Azië reist. Is erg onder de indruk van Oezbekistan. Zeer bereisd en mooie verhalen. Het leuke aan deze plek is vooral weer even Nederlands kletsen en mensen ontmoeten die allemaal wel veel gereisd hebben. Het is een mooie avond. Samen eten, ervaringen beluisteren. Duitsers. Italianen, Polen, Nederlanders en een Britse wereldfietser die in FrNkrijk begon en in Amerika wil eindigen. Morgen de Afghaanse markt. Daar gaat iedereen volgens mij wel heen. Schrijven en het bed uit proberen!