Donderdag 14 augustus 2014: Yemtz - Khorog

Allebei niet best geslapen. Gewekt door de huiskat die midden in de nacht kwam spoken, hinderlijke vliegen gedurende de nacht, Nurali die in dezelfde ruimte slaapt en om het plaatje compleet te maken: om 6:00 uur gingen de vrouwen rommelen in de keuken die bij ons in de kamer is. Ver in de lakenzak gekropen, het is hier wel minder hygiënisch dan in de andere homestays. Er is geen douche, geen wasruimte. Er is een bedenkelijk squattoilet. Voor de tweede dag achtereen dus niet gedoucht. Van alle homestays, waarvan enkele toch echt afgelegen en heel basic, is dit de minste. Niet dat dit geen hartelijke mensen zijn, integendeel, maar de accomodatie en faciliteiten zijn minder. En we stellen al geen hoge eisen. Ontbijt met twee gebakken eieren, wat komkommer en wat worstjes voor Jan. Thee en brood. Jan is om 6:30 uur al gaan wandelen toen de dames gingen rommelen in de keuken. Van slapen kwam toch niets meer. We hangen wat rond tot Nurali uit bed komt. Die heeft zelf ook slecht geslapen, bovendien heeft hij een hekel aan katten. Vooral zwarte. Rara welke kleur de huiskat heeft. Bij het afscheid krijgen we een grote zak gedroogde moerbeien mee. We hebben inmiddels begrepen dat ze erg gezond zijn en vol vitamine C zitten. We rijden richting Khorog maar al snel stoppen we omdat er iets met de auto is. De hele reis al wordt er gesleuteld aan de auto. Jan moet dan hard de rem intrappen terwijl Nurali onze de auto ligt en iets aandraait. "Push!" "Pushing!" Vandaag is Nurali een tool kwijt. Als die niet nog maar in Yemtz ligt. Hij zegt dat het niet veel uitmaakt en dat we verder kunnen rijden. Langs de Afghaanse kant vinden we het steeds moderner worden. Vandaag hebben we zeker niet alleen ezelpaden gezien en ook de gebouwen richting de grens met Khorog worden moderner/groter. We zien wat elektra-installaties. We hebben de indruk dat onze reisgidsen, zelfs al zijn ze heel recent, op sommige punten toch niet helemaal up to date zijn. Wij hebben bijvoorbeeld niet alleen maar squattoiletten gehad. Over het algemeen zien we op de wegen voornamelijk Toyota en Mitsubishi Pajero 4WD's en niet veel Russische jeeps, de UAZ. Aangekomen in Khorog bezoeken we eerst het regionale museum. Daar hebben ze best een aardige collectie maar wel ooit in de jaren zeventig samengesteld. Lenin en Stalin komen regelmatig voorbij. Het blijft wonderlijk dat deze mannen na al die tijd en al die ellende nog steeds op een voetstuk staan. We moeten erg lachen om een oude aardewerken vaas die kennelijk eens is gevallen en waarvan de hals in stukken is gebroken. De losse scherven zijn er op gelegd en daar weer bovenop is een schilderij gezet. Onze ducttape ligt in de auto. Willen we best even halen. Er liggen ook museumstukken in een vitrine. Helaas ontbreken er raampjes of zijn de raampjes kapot. Voor absurdisme moet je in Rusland en voormalig Russische staten zijn. Wij houden er van. Khorog is een moderne stad. Mensen gaan hier vrij westers gekleed. De stad heeft twee universiteiten. De universiteit van Centraal Azië en de Nationale Universiteit. De stad staat te boek als het meest ontwikkeld van Tadzjikistan en is ook de hoofdstad van GBAO. We gaan braaf het park, dat mooi is aangelegd. Het is vrij nieuw. Er is een groot zwembad en er zijn speeltoestellen voor de kinderen. Er zwemmen eigenlijk alleen mannen en jongens. Vrouwen zwemmen niet, althans: dat is niet gebruikelijk. We lunchen met Nurali. Jan heeft Pamir Kabab en ik Thaise kippensoep zonder kip ;-). We spreken af dat we op eigen gelegenheid de stad verkennen en dan samen dineren. We ontmoeten elkaar dan om 19:00 uur weer. De homestay ligt namelijk buiten de stad en wij willen hier nog langer blijven. Nurali moet achter een spare part voor de auto aan. Iedereen blij. Wij lopen richting bazaar en slagen voor souvenirs. De bazaar hier is kleiner en georganiseerd. Thee en bier in een choykana aan de rivier en de Lonely Planet er op naslaan voor een leuke eettent vanavond. Er zit een Indiaas restaurant zien we. Dat lijkt ons wel wat. Weer een stukje lopen en dan ons dagboek bijwerken in een café aan de rivier. Met westers toilet. Koud bier en fris. De Duitse dames die we ontmoetten op het vliegveld van Osh komen aanlopen. Grappig hoe je elkaar dan begroet als oude bekenden. Ze vragen meteen naar onze bagage. Zij zijn nog steeds een backpack kwijt, die heeft TA nog niet gevonden. Aardige meiden. In dit café zien we eigenlijk alleen westerse mensen. Voor een hele namiddag geborrel reken we $16,- af. We gaan richting de Indiër. Daar hebben ze een buffet vanavond. All you can eat voor 50 sumoni. Nurali komt met een vriend aanzetten die hem geholpen heeft bij het maken van de auto. Hij heet Aziz en geeft Engelse les in Murgab. Alleen spreekt hij het nauwelijks. Als we het goed hebben geeft hij alleen grammatica. Maar ja.... Tijdens het eten socialiseren de man en zich eigenlijk niet. Praten wat met elkaar en Nurali laat de foto's die hij nam de afgelopen twee weken zien. Het eten was prima. Daarna richting homestay waar we tot onze grote vreugde een douche met warm water en een goed toilet aantreffen! Blij! Morgen begint ons Pamir avontuur. We zijn dan hoogstwaarschijnlijk minder in staat dit blog bij te werken.