Maandag 11 augustus 2014: Poi i Mazor

Vroeg in bed betekent vroeg op. We poetsen onze tanden bij de beek en schuiven aan het ontbijt. We krijgen rijstepap. Met wat kersenjam is dat goed te doen. We wennen er wel aan. De permit voor het National Park is uitgeschreven. We mogen er foto's maken en ook notities. Dat komt mooi uit, want dat zijn we van plan. De vrouwen waren vanmorgen al heel vroeg in de weer om het erf schoon te vegen. De jongetjes lopen ook gezellig rond. We willen onze apparatuur opladen maar er is alleen 's avonds elektriciteit. We gaan wandelen. Nurali heeft wandelinstructies aan onze gastheer gevraagd, die in dienst is van het National Park. Hij is hier twee keer eerder geweest, dus wij vragen ons af wat de meerwaarde is van een door hem gegidste wandeling. Als we lopen lopen we ons al snel vast. Toch maar terug naar de weg en wel de route langs de dichte slagboom nemen. We willen heel graag een stuk naar de gletscher lopen. Dan stuiten we op een kapotte brug en een enorme hoeveelheid water. De route is geblokkeerd. Alternatieven heeft onze gids natuurlijk niet, want hij kent het gebied niet goed. Het uitzicht is wel fantastisch, maar we kunnen dus niet verder. Een beetje frustrerend wel. Een alternatieve route terug weet "de gids" ook niet en dus lopen we dezelfde weg weer terug. We ergeren ons eigenlijk een beetje vanwege de ongeïnspireerdheid van deze gegidste hikes. Omdat de omgeving juist zo mooi is willen we daar het maximale uithalen. We hadden er graag meer van gezien. Onderweg bespreken we onze bedenkingen over de komende dagen. Dan staat Geisev op het programma. Qua tijd lijkt dat niet realistisch en de meerwaarde van onze gids is dus beperkt. In onze homestay buigen we ons over de kaart en de mogelijkheden. We eten met het gastgezin Kurotob, die overigens smakelijker was bij mevrouw Anzob. Nurali gaat maar weer naar bed. Wij bekijken routes en mogelijkheden en hoe we dat gaan brengen zonder al te veel gezichtsverlies te veroorzaken voor onze chauffeur/gids. Diplomatie voor gevorderden. Daarna leer ik de jongetjes kleuren en hebben we schik met de iPhone.

Er is een oude man op bezoek. Hij is tandenloos, heeft een witte baard en een gebedskleed bij zich. Jan drinkt thee met de mannen. De man heeft verhalen over de gletscher. Hij is er wel geweest vroeger. Precies ontcijferen kunnen we het niet. We doen een dutje totdat de schoondochter binnenkomt om ons te wekken voor het avondeten. Denken we. Mis. We slapen in haar slaapkamer en ze heeft iets nodig. Het duurt nog een uurtje voor we gaan eten. De pot schaft vandaag spaghetti, aardappelpuree en groenten. Het is lekker. Toch is de gastheer ontevreden. Hij buldert een paar keer uit het raam richting de vrouwen waar de salade eigenlijk blijft. Er wordt hier buiten op open vuur gekookt. Er staat ook een grote tandooroven waarin brood gebakken wordt. Tijdens het eten stippen we het programma aan bij Nurali en geven we aan dat het onrealistisch lijkt en dat we misschien even naar de kaart kunnen kijken na het eten. Dat kan, zegt hij. Na het eten voegen we daad bij woord. Eigenlijk is hij het met ons eens. Het is veel te veel, te lang en in te korte tijd. Wandelen van Geisev naar Barara kost zo'n 7 dagen en is nu in 1 dag opgenomen. We spreken af naar Basid, op zo'n 88 kilometer van Vomar in de Bartangvallei te rijden. Het programma wordt in overleg met Saidali omgezet. Het is hier heel vroeg donker dus we gaan met de zaklamp naar het betonnen douchehok. Het heeft een voorportaal en een wasruimte waar een melkbus op een warmhoudplaatje staat. Een enorme "waterkoker" dus eigenlijk. Op een bankje staat een emaille beker en er staat ook een soort theekan waarmee je jezelf kunt begieten. Primitief, maar toch werkt het systeem prima. Alleen een beetje uitkijken met die open, losse elektriciteitskabels hier. De zaklamp van Jaap is deze vakantie een belangrijke asset! De hele familie is vandaag wel druk met gebeden. We liggen vroeg op bed en drinken daar nog een glas whisky. De wekker gaat weer vroeg!