13 oktober 2004

Om zeven uur klopt de provodnik op de deur. "Almaty in one hour". Het gebruikelijke gedoe voor het toilet. We pakken onze rugzakken in en drinken wat thee. De trein stopt eerst bij het Almaty I station, dat zo'n 9 kilometer buiten de stad ligt, en daarna bij het Almaty II station, dat aan de rand van de stad ligt. Daar stappen we uit. We willen overnachten in een hotel dat vlakbij het station ligt, dus we hebben geen bus of taxi nodig. We zien het al liggen vanaf de weg. In de Lonely Planet staat dat het ok is voor een nachtje, of als je laat aan komt. Het hotel is zelfs per uur te huur blijkt. Wij dopen het ter plekke om in "The Shagging Palace". Er is een kamer op de 4e etage vrij. We slepen onze rugzakken de trappen op en zien een zo op het eerste oog redelijk bed en een goede badkamer. Prima. Werkt voor ons.
We hebben de receptionist duidelijk kunnen maken dat we vannacht al heel vroeg weer vertrekken omdat we een vliegtuig moeten halen, en dat we dus geen gebruik zullen maken van het ontbijt. Of we dan in plaats van morgenochtend nu nog kunnen ontbijten? Dat is mogelijk en dus zitten we na een douche en een omkleedpartij fris aan een broodje met twee gebakken eieren, een in vieren gevouwen pannenkoekje en een bekertje yoghurt. Er wordt een kop gloeiend hete thee gebracht die me goed smaakt.

Gesterkt door het ontbijt gaan we tegen negenen de stad in. We willen eerst even geld wisselen en daarna onze vliegtickets bevestigen. Daarna willen we een stadswandeling maken. Zo gezegd zo gedaan. Almaty is de volwassen broer van Bishkek. Een prettige stad om in rond te lopen. Brede lanen, veel groen. Veel Europese modehuizen hebben hier een plek gevonden. Hier en daar doet het zelfs een beetje mondain (voor zover dat op een Oostblokse manier kan) aan.

Het kabelbaantje naar de berg waarvan je een uitzicht op de stad hebt is gesloten, en dus wandelen we op ons gemak verder door de stad. Drinken we lekkere cappuccino en nemen we hier en daar foto's. Tegen een uur of vijf komen we weer in het hotel. We frissen ons iets op en besluiten met de taxi naar een restaurant te gaan dat aanbevolen wordt door de Lonely Planet. We regelen de taxi via het hotel omdat we vernomen hebben dat je hier een beetje uit moet kijken met taxi's. Tien minuten later rijdt er een wagen voor. De receptionist vertelt de chauffeur waar we heen willen en even later zijn we onderweg. Als we arriveren op de plaats van bestemming vraagt de chauffeur een schandalig bedrag (ongeveer 7 dollar) voor het kleine ritje. We zijn ontstemd, maken dat ook duidelijk, maar om van al te veel gezeik af te komen betalen we wel, onder de vermelding dat het een waardeloze gang van zaken is en dat dit de laatste keer is geweest dat we met zijn bedrijf iets doen. Als dan ook het restaurant nog dicht blijkt te zijn, heb ik het wel ongeveer gehad. We gaan het gewoon zelf regelen nu. Taxi's zijn hier vrijwel onherkenbaar. Je houdt ze aan door langs de kant van de weg je hand uit te steken. Binnen no time stopt er dan een auto. Wijzer geworden, onderhandelen we dit keer. We treffen een jongen die engels spreekt en maken van de gelegenheid gebruik om hem te vragen wat een redelijke prijs zou zijn om ons naar het vliegveld te vervoeren vannacht. Hij noemt een prijs die ons redelijk lijkt. Helaas kan hij zelf niet rijden vannacht. In het restaurant (waar veel expats komen en veel kazakse meiskes proberen een goede partner aan de haak te slaan) eten we twee gerechten met kip. Beide gerechten zijn niet veel bijzonders, maar we krijgen wel een fikse rekening gepresenteerd. Enigzins chagrijnig gaan we daarna terug naar het hotel om te slapen. Voordat we dat doen maken we de receptionist nog duidelijk dat de taxi van vanavond waardeloos was. Dat ze die maar niet meer moet bellen als ze vervoer voor ons regelt. Ze doet alsof ze het niet begrijpt. Wij zuchten maar eens diep en lopen de trappen naar onze kamer op. Rugzakken inpakken, bed opmaken (blijkt als we het sprei verwijderen) en 1 kleine deken samen delen. Ons zien ze na deze nacht niet meer in "The Shagging Palace". Morgen naar Nederland. Trusten!