6 oktober 2004

Het ontbijt zowaar gehaald (8.00 uur Beijing Time is 6.00 uur lokale tijd). Het bestaat uit een soort nasi, watermeloen en wat groenten. Geen herhaling waard, maar onze magen zijn gevuld. op een belachelijk vroeg tijdstip lopen we op straat. Eerst richting de oude stad. Al snel vinden we uit dat op de plek waar vroeger de kleine kronkelige straatjes waren, nu een groot nieuwbouwproject wordt gebouwd. Aan de kant van een weg staat een enorme box op straat waar een enorme herrie uit komt. Er staat een patser voor een huisje bij die box. In dat huisje kun je 3D visualisaties zien van het project. Nieuwe huizen zijn een vooruitgang hier, maar of die vooruitgang bestemd is voor de mensen die hier nu wonen weet ik niet. Je moet zo'n huis tenslotte ook kunnen betalen. Zodra we buiten de stad komen zien we eindeloze druivenvelden. Druiven zijn hier een belangrijke bron van inkomsten. We lopen door Turpan's stadspark (vol banken die gemaakt zijn van "grafsteenmateriaal" en Chinese meisjes die zich laten fotograferen bij fonteinen) naar de andere kant van de stad. Daar schijnt een museum te zijn dat we willen bekijken. Typisch Chinees is alles in het Chinees, behalve de entreeprijs. Die staat ook in het Engels vermeld. Dan maar niet. We lopen door naar de foodmarket. Veel verse groenten, levende vissen in enorme bakken water. Achter de markt vinden we leemstenen huizen. Daar staat de tijd weer even stil. Het is lekker rustig hier. We lopen door de buurt richting bazaar. Daar is het weer een drukte van belang. Veel kruiden, fruit, noten, rozijnen in allerlei maten en kleuren. Hout en staalbewerking en -onvermijdelijk- veel kleding. Na 2,5 uur hebben we de stad doorkruisd en besluiten we om na een lekkere douche de middag borrelend bij Johnny door te brengen. Lekker zitten lezen, zitten schrijven, lekker gegeten. Terwijl we er zitten komt er een foute Amerikaan aansloffen. Die is door wat landgenoten opgehaald vanaf het treinstation. Hij is in Pakistan geweest (en zelfs twee dagen in Afghanistan) en heeft zich overeenkomstig verkleed. Zijn haar gemillimeterd en een pakistaans hoofddeksel op. Hij heeft grote verhalen over de smerigheid die hij is tegengekomen en hoe hij daar toch al die dagen -ondanks grote gevaren- is doorgekomen. Zijn vrienden hangen aan zijn lippen. Wij gniffelen wat. Zoiets kun je toch niet serieus nemen..

In onze hotelkamer kijken we heel even TV. Er is veel drama te zien op de Chinese TV. Veel soaps, karaoke (lekker meebleren in je huiskamer), missverkiezingen en Chinees journaal. Nog wat drinken en naar bed!