12 oktober 2004

Tegen een uur of zes in de ochtend worden we wakker gemaakt door de provodnik (conducteur). "Border in one hour" meldt hij. We kleden ons om, gaan in de rij staan voor het toiletgebruik. Dat is nogal een bedoening. Er zijn een paar Chinese mannen voor me die kennelijk van plan zijn wel enige tijd in het toilet -waar ook de wasbak is- door te brengen. Ze hebben grote toilettassen bij zich. Ik ben niet van plan veel tijd in deze ambiance door te brengen. Het toilet is namelijk bijzonder smerig te noemen. De grond ligt vol nattigheid, waarvan de herkomst zich simpel doet raden. Eenmaal aan de beurt stroop ik alles op en doe ik waar ik voor kwam. Dankzij mijn vriend imodium hoef ik hier niet zo vaak heen. Da's fijn. Terug in de coupe goed handen insmeren met desinfecterende creme die we hebben meegenomen. Die is ons al vaak goed van pas gekomen deze reis. Ontbijt met hartkeks en thee.

Uit de samovar haal je heet water

Onze coupe

Tegen achten bereiken we de Chinese grenspost. Daar worden alle paspoorten in beslag genomen. Dit gaat wel even duren. De paspoorten van alle passagiers moeten in de computer ingevoerd worden. Wij lezen en slapen wat, drinken thee en eten de hartkeks en mueslirepen die we van thuis meenamen. Na een tijdje komt er iemand vragen of we onze bagage willen openen. Banken omhoog, sloten verwijderen. Bagage open. Er liggen vieze wandelsokken bovenop. Die verspreiden een uitnodigende geur. We knikken vriendelijk naar de beambte. Ga gerust je gang hoor! Ze kijkt even en knikt kort. OK. Bagage mag dicht. Ik hoef mijn bagage niet eens meer te openen. Na vier uur wachten komen de paspoorten gestempeld terug. De trein zet zich in beweging richting Kazakstan, en dat betekent een run op de toiletten, die dan weer 20 minuten geopend zijn. In Kazakstan worden weer alle paspoorten ingenomen voor controle, wordt onze hut doorzocht, maar hoeven we geen bagage open te maken. We worden verzocht geen foto's te maken van deze grensomgeving en de man loopt weer verder. Drie uur later worden de paspoorten uitgereikt en rijden we door naar een plaats waar het onderstel van de trein verwisseld wordt. De Chinese spoorwegen hebben namelijk smallere rails. De totale trein wordt dan wagon voor wagon 1,5 meter omhoog getakeld, de wielen worden er dan onderuitgereden en de nieuwe er voor in de plaats gebracht. Dan wordt de wagon weer naar beneden gebracht. Jan maakt een uitgebreide fotoreportage van deze wisseling. Mooi om te zien!

Als alles verwisseld is rijden we Kazakstan in. Dit land is ongeveer zo groot als heel west Europa. We rijden langs bergen en eindeloze steppe. Grote meren en veel goudgele velden. Treinreizen is een geweldige manier om veel van een land te zien. Onze provodnik drijft er naast zijn baan nog een handeltje bij. Hij verkoopt zwart treinkaartjes voor de plekken in de wagons die leeg zijn. Dat zijn de duurdere plaatsen, waaronder de onze. Wij houden onze deur bij de stations op slot, zodat hij deze mensen een andere plek dan onze wagon toe zal wijzen. Dat werkt goed. De provodnik wisselt daarnaast nog geld en andere goederen. Schoonmaken, dat ook bij zijn taak hoort, doet hij niet.
Als de avond valt, de meegebrachte noodles en cup a soupjes op zijn en er buiten niet veel meer te zien is, gaan we slapen. Morgenvroeg komen we aan in Almaty. Welterusten!