Soms weer acht..

“Waarom moeten die kinderen toch zover weg?” hoorde ik mijn moeder zondag denken. Dat zegt ze niet. In plaats daarvan drukt ze ons op het hart voorzichtig te doen. Goed op elkaar te letten. Ze kan een wat bezorgde ondertoon niet onderdrukken. Als mijn lief en ik wegrijden, zwaaien we net zo lang tot we elkaar niet meer kunnen zien. Gisteren, in het sms’je van collega H (die met uitzicht op lang verlof, met kort verlof is) lees ik “hou je haaks en goed uitkijken”.
Welgemeende zorgen die fijn aanvoelen, en me af en toe terugslingeren in de tijd. Af en toe voel ik me ineens weer een meisje van acht dat in een andere buurt gaat spelen.